به خاطر اون کارت کوفتی اینقدر خوش بودم که توی کوچه پس کوچه ها شهر از خودم صدا در میاوردم،زنگ خونه زدم فرار کردم،توی ماشین یه دونه از اون ۸/۶ های قدیمی گذاشته بودم و داد میزدم.صبح با خنده بیدار شدم،به اسمون نگاه میکردم و دوباره دلم میخواست ازش عکس بگیرم.خوش دو روزه که به نقطه اوج رسیده ۱۰ از ۱۰
خوشی این روها به جای خود،دیدن مریم که ترک کرده،دیدن اون کارت لعنتی بعد از ۲ ماه،بوی خوش اون حافظ،همه اینها به کنار...
حس این که مریم بعد از ۲ سال ترک کرده و دوباره برگشته انتقامش رو از این دنیا بگیره واقعا برام خوشاینده!۳ سال پیش بود.یه دختر معتادِ بی اراده که تن خودش رو به هر کسی می فروخت برای یه کم مواد!اما دیروز یه جوری راه میرفت که زمین زیر پاش میلرزید!اولین برخوردمون ۳ سال پیش بود...توی اون پارک...با چشمهای کبود و سیاه،دست شکسته و دندونهای ریخته...!اینقدر بلند هق هق میکرد که هیچ کس جرات نزدیک شدن به ش رو نداشت! ریملهاش ماسیده بود مثل یه بچه بی پناه بود.نمیخوام بازگویی دوباره کنم.دیروز دیدمش...محکم و با اراده و مصمم برای جبران گذشته،مثل گذشته خنده مصنوعی نداشت...میخندید،اما نمیتونست تلخی خندش رو مخفی کنه!داشتم میرفتم ماموریت،نمیتونستم وایستم و احوال پرسی کنم.فقط داست تکون دادم و کلی از تو ماشین براش داد زدم
فکر کنم هنوز میره پاتوق ۳ سال پیش...باید برم سراغش و از گذاشته باهم بگیم.میخوام بدونم بهش چی گذشته!از ادمهای با اراده خوشم میاد،راستش یه کم به ش حسودیم شد.هنوز موندم چه طور از اون منجلاب در اومده و این همه محمک شده.هنوز هم اون ۲ خط نامه ای که نوشت برام کامنت گذاشت رو دارم..."روم نشد که توی چشمات نگاه کنم و بگم..میرم.خودم که پیدا کردم برمیگردم.برمیگردم و بهت ثابت میکنم که وقتت رو تلف نکردم"
از خوابی که دیشب دیدم نمیتونم بگذرم.
معمولا خواب نمیبینم،معدود خواب ها هم کابوس واره هستند.بیشتر کابوسها اینه که از یه ارتفاع خیلی بلند به یه حجم سیاه سقوط میکنم.بعضی وقتها با صدای شکستن جمجمه خودم با یه تکون شدیدا از خواب میپرم!اینقدر شدیدا که تن م خیس عرق میشه!اما خواب دیشب مثل یک رویا بود شاید هم یک افسانه ایرلندی...هر چی بود یه حس مضاعفی بهم داد!توی خواب هیچ حرفی نبود.یه جور حس بود.احتیاجی به توضیح دادن نبود.فقط نگاه بود.همه چیز حس بود ونگاه...!
انتهایِ رمان ۱۰۰ سال تنهای صحنه ای هست که همه چیز با یک گردباد نابود میشه.انگار که از اول نبوده!با اون دختر توی اون خونه بزرگ همین حس رو داشتم.از اتاقهای خونه فرار میکردم.یه حجم سیاه داشت همه چیز رو نابود میکرد.اون دختر داشت به یه چیز پشت سر من نگاه میکرد.از اون خونه که در اومدیم یه حس ارامشی توی وجودم بود.این حس برام شیرین بود،خیلی شیرین...کنار پله اون خونه یه مرد با کُت سیاه و کروات سفید به من و اون دختر خیره شده بود.نگاهش اذیتم میکرد.به چشمهای اون دختره خیره شده بودم که گوشی کوفتی زنگ زد.SNOOZE رو زدم،اما کار از کار گذشته بود.هر کاری کردم دوباره خوابم نگرفت!صبحش صحنه های خواب مثل یه فیلم صامت از جلوی چشمام میگذشت!هنوز گرمای دست هاش رو حس میکنم که مانع رسیدن اون حجم سیاه به من میشد!
پی...
شاید لذت بخش نبودن رمان ۱۰۰ سال تنهای به خاطر ترجمه بدی بود که به دستم رسید!شاید هم که اونقدرها قشنگ نبوده...شاید هم که اصلا بی خیال!
دیدن اون کارت لعنتی بعد از ۲ ماه،دیدن مریم،اون خواب محشر...
همیشه دنبال دلیلی برای خوشی بودم.این همه دلیل...پس خوش میگذرونم!
حال خوش درد جسم رو از یاد میبره،این الان منــ ـه...!
+ این هم یک خواب از من
و همه ترشیده های عزیز سریع تر متاهل بشن و من هم در عروسیشان برقصم و بنوشم و شاد باشم... ارزوی ندارم،همشون رو گذاشتم جلو در تا هر رهگذر یه تیکش رو برداره و ببره و باهاش خوش باشه!یه دونه ارزوم رو هنوز توی گنجه نگه داشتم!
